دل نوشته های مامانی

خیلی خوشحالم که میخوام  برات بنویسم

دلم میخواد همه ی حرفهای دلمو بنویسم , من ادبیات زیاد خوبی برای نوشتن ندارم  اما دوست دارم همه ی احساسمو توی حرفهام برات بگم

خیلی حرف برای گفتن دارم اصلا نمیدونم از کجا شروع کنم. هنوز به بابایی نگفتم که این وبلاگو برات درست کردم

میدونم که خیلی خوشحال میشه , اما میخوام یه مدتی خودم برات بنویسم و بعدا به بابایی نشون بدم.

هنوز نمیدونم چی صدات کنم , اما همیشه توی ذهنم وقتی به این فکر میکنم که تو رو دارم خیلی قربون صدقت میرم مامانی جونم

واااااااااااااااااااااااای یعنی میشه اون روز بیاد و من تو رو تو بغلم بگیرم و بهت بگم جونم مامانی جونم

جونم عزیز دلم

جونم الهی قربونت برم

جونم الهی فدای صدات بشم

الان که دارم این حرفها رو مینویسم گریم گرفته

آخه عزیز دلم تو نمیدونی که مامانی چی بهش گذشته

تو نمیدونی که مامانی چقدر انتظار کشیده و چقدر خدا رو صدا کرده تا تو رو داشته باشه

و هنوز هم در انتظاره

هنوز هم امیدش و توکلش به خداست

الان سه سال که از ازدواج من و بابایی میگذره و من و بابایی چندین ماهه که در انتظار داشتن تو هستیم

میدونم که حتما حکمتی تو کار خدا هست که تا حالا تو رو بهمون نداده میدونم که باید صبر کنم شاید خیلی بیشتر از اینها باید صبر کنم  نمیدونم چقدر طول میکشه تا خدا تو رو بهمون بده

اما هر چقدر باشه من توکلم به خداست و بهش ایمان دارم و صبر میکنم تا اون روز قشنگ بیاد و خدا تو رو از بهشت بهمون بده