پا به پای کودکی هایم بیا

پا به پای کودکی هایم بیا / کفش هایت را به پا کن تا به تا

قاه قاه خنده ات را ساز کن / باز هم با خنده ات اعجاز کن

پا بکوب و لج کن و راضی نشو / با کسی جز دوست ، همبازی نشو

بچه های کوچه را هم کن خبر / عاقلی را یک شب از یادت ببر

خاله بازی کن به رسم کودکی / با همان چادر نماز پولکی

طعم چای و قوری گلدارمان / لحظه های ناب بی تکرارمان

مادری از جنس باران داشتیم / در کنارش خواب آسان داشتیم

یا پدر اسطوره ی دنیای ما / قهرمان باور زیبای ما

قصه های هر شب مادر بزرگ / ماجرای بزبزِ قندی و گرگ

غصه هرگز فرصت جولان نداشت / خنده های کودکی پایان نداشت

هر کسی رنگ خودش ، بی شیله بود / ثروت هر بچه قدری تیله بود

ای شریک نان و گردو و پنیر / همکلاسی ، باز هم دستم را بگیر

مثل تو دیگر کسی یک رنگ نیست / آن دلِ نازت برایم تنگ نیست ؟

رنگ دنیایت هنوزم آبی است ؟ / آسمان باورت مهتابی است ؟

هر کجایی ، شعر باران را بخوان / ساده باش و باز هم کودک بمان

باز باران با ترانه ، گریه کن / کودکی تو ، کودکانه گریه کن

ای رفیق روزهای گرم و سرد / کودکی هایم به سویم باز گرد